Nowe miejsce, stara ja!

Liczyłam na zmianę. Oczekiwałam jej. Myślałam, że jej potrzebuję, bo inaczej nie będę mogła stać się tym, kim chciałam być. Naprawdę muszę ruszyć do przodu, ale nie wiem jak. Próbuję, ale zawsze prędzej czy później odpuszczam sobie. Nie chcę, by tak było już do końca. Wiem, że jestem żałosna i w kółko ględzę o tym samym, lecz właśnie w tym tkwi problem! Moje życie stanęło w miejscu. Choć niedługo będę mieć już 20 lat, nadal nie mogę powiedzieć, że czerpię z życia pełnymi garściami. Bo tak nie jest. Nie potrafię się wyluzować i zacząć ze wszystkiego cieszyć. A tak bardzo bym tego chciała. Tak po prostu przestać się przejmować wszystkimi dookoła. Nie myśleć. Po prostu żyć. Ale nie umiem.
Chciałam zmian, ale zapomniałam o tym, że muszę brać w tym aktywny udział. Nic nigdy samo do mnie nie przychodziło i tak też będzie tym razem. Nie mogę stać i czekać aż wszystko samo się zdarzy. Aż świat przeżyje za mnie moje życie, a nie ja. Chcę mieć wpływ na to z kim będę spędzać czas za kilka lat. Chcę mieć do kogo się przytulić, chce mieć z kim pogadać i z kim się pośmiać i nie chcę już dłużej przejmować się tym, co wypada!
Co mnie obchodzi, co powinnam zrobić a co nie? Przecież sama czuję, widzę i słyszę, więc potrafię też stwierdzić co chcę, a czego nie chcę robić. I może właśnie tylko własnymi chęciami powinnam się kierować. Wziąć wreszcie życie w swoje ręce i przestać zanudzać jak bardzo czuję się skrzywdzona. Bo prawda jest taka, że nie jestem jedyną cierpiącą osobą na ziemi. Wielu innych ludzi cierpi bardziej niż ja, więc chyba najwyższy czas zacząć dostrzegać to co się dostało i przestać jęczeć, że to ciągle za mało. Bo dostałam dużo, znacznie więcej niż jestem w stanie przyznać. Jedyny problem, to docenić to co się ma i przestać się oszukiwać, że inni nas krzywdzą, że to przez kogoś innego jesteśmy samotni. Prawda jest taka, że sami siebie krzywdzimy i skazujemy się na puste ściany. Więc może warto coś w tym kierunku zmienić?
Ja mam zamiar otworzyć drzwi i nawdychać się świeżego powietrza.